जपलेला क्षण

 जपलेला क्षण 

एका जुनाट वसाहतीत तारा नावाची एक वेश्या राहत होती. तिच्याकडे रोज रात्री नवेनवे चेहरे येत, आणि पहाटे परतीच्या पावलांनी निघून जात. ती मात्र तिथेच राहायची — एका खिडकीत, एकटी, गप्प.

एका रात्री, एक तरुण आला. थोडं गोंधळलेला, थोडासा भांबावलेला. त्याने पैसे मोजले, पण हातही लावला नाही. तारा म्हणाली,
“घाबरतोस वाटतं?”
तो हसून म्हणाला, “खरं तर… बोलायला कुणीच उरलेलं नाही.”

तिनं कपडे झाकले, कंबरेवरचा ओढणी सावरली, आणि म्हणाली,
“इथे कोणी येतं ते शरीरासाठी, पण काहीजण येतात कारण त्यांना त्यांचं असं कुणीच नसतं.”

ते दोघं रात्रभर बोलत राहिले. आईवडिलांविना वाढलेल्या त्याच्या आयुष्याबद्दल, तिच्या विसरलेल्या नावाबद्दल आणि त्यामागे हरवून गेलेल्या आयुष्याबद्दल.

सकाळी तो गेला.
पैसे टेबलावर तसंच राहिले होते. तिनं ते उचलले नाहीत.

ती पहिल्यांदाच खिडकीकडे गेली, आणि स्वतःशीच म्हणाली,
“आज माझं काहीतरी विकलेलं नाही… फक्त एक क्षण जपून ठेवला आहे.”