विक्रीचं सामान

विक्रीचं सामान 

पार्वतीचं खरं नाव फार कुणाला माहिती नव्हतं.

गिऱ्हाईकं तिला “संध्या” म्हणून हाक मारायची.
ती हसायची, पण त्या नावाचा तिला फार तिटकारा वाटायचा. 

एक दिवस एक म्हातारा माणूस आला.
कपाळावर आठ्या, डोळ्यात पाणी, हातात जुना फोटो.

तो म्हणाला, “माझ्या मुलीचा शोध घेतोय… पंधरा वर्षांपूर्वी पळून गेली. कुठे सापडत नाही. सगळीकडे शोधली. ही बघ तिचा फोटो...”

पार्वतीच्या हातातून तो फोटो पडला.
तोच चेहरा. तीच चुणूक. पंधरा वर्षांपूर्वीची स्वतःची आठवण जिवंत झाली.

ती थोडं वळली, डोळे मिटले. क्षणभर काहीच बोलली नाही.

मग हलक्या आवाजात म्हणाली,
“ही... इथे नाहीये. दुसरीकडे कुठेही असेल... मला नाही माहित.  ती अजून तुम्हाला आठवते, हेच खूप आहे.”

म्हातारा निघून गेला, तो वळताना त्याच्या हातातला फोटो खाली पडला.
ती तो फोटो उचलून आरश्यासमोर उभी राहिली.

आणि पहिल्यांदा स्वतःकडे पारखून पाहिलं —
"आज मी स्वतःला कुणाचीतरी मुलगी वाटले... विक्रीचं सामान नाही."

त्या रात्री तिनं खोलीचं दरवाजा बंद केला. दिवा लावला.
आणि एकटं बसून स्वतःचं नाव पुन्हा मनात म्हटलं — “पार्वती...”
त्या नावात ती पुन्हा थोडी जिवंत झाली.