“नाव नाही”

ती दररोज रात्री वेगवेगळ्या नावाने ओळखली जायची.

कधी “रिया”, कधी “जेनिफर”, कधी “मायशा”.

पण सकाळी, जेव्हा ती आरशासमोर बसायची, तेव्हा एकच प्रश्न ठाण मांडून असायचा —
“माझं खरं नाव कोणतं?”

एखादा ग्राहक प्रेमाचा अभिनय करायचा.
कुणी “तू वेगळी आहेस…” असं म्हणायचा.
ती हसायची, हे न सांगता:
“हो, मी खरोखर वेगळी आहे — कारण मी कोणीच नाही.”

एक दिवस एका लेखकाने तिला विचारलं,
“तुझी गोष्ट लिहू का?”

ती म्हणाली,
“तू खरंच लिहशील?”
तो म्हणाला, “हो.”

ती शांतपणे म्हणाली,
“तर मग, सुरुवातीला लिही — ‘ती एक माणूस होती. बाकीचं नंतर आपोआप येईल.’”